Genieten in Japan

Konnichiwa minasan,

Toch maar weer eens hoogste tijd voor een verhaaltje. Ik ben inmiddels een dikke week bezig bij Canon, waarover straks meer. Daarvoor heb ik nog tot eind februari mijn Japanse cursus gevolgd, en afgesloten met een mooi resultaat op de eindtoets. Gelukkig was er genoeg tijd voor vertier en dergelijke, waarvan ik naar beste kunnen gebruik heb gemaakt.

Door een vriendelijke sushichef met groen haar en groene jas waren we uitgenodigd om eens te komen kijken op de Tsukiji vismarkt, ook achter de schermen. Dit is denk ik wel de grootste vismarkt ter wereld (gebaseerd op het feit dat het mijns inziens geen enkele zin zou hebben nóg meer vis bij elkaar te zetten), en 's ochtends om 5 uur wordt de vangst van die nacht verhandeld om vervolgens uiterst vers in een van de duizenden restaurants in Tokyo en omstreken een warm keeltje te zoeken. Het was erg gaaf om rond te lopen tussen al het zeeschoon, inclusief de bevroren tonijnen die door de experts met een soort pikhouweeltje gekeurd worden en de veelbediscussieerde walvis. We mochten een stukje proeven, omdat het gratis was kon ik dit economisch nog net naar mezelf verantwoorden. Toegegeven, erg lekker mals vlees maar de nasmaak is zowel op het gehemelte als vanuit de moreel-ethische hoek nogal bitter.

Om deze sushi-chef te bedanken zijn we met zijn allen in zijn restaurant gaan eten voor een spotprijs. Naast grote hoeveelheden sushi en sashimi had de vriendelijke man ook een tonijnenhoofd voor ons gekookt en in zijn geheel opgediend (ter grootte van een flinke basketbal); hoewel ik niet veel van tonijn weet denk ik niet dat dit het duurste stuk is. Vooral het oog deed velen, toch gehard door vele rariteiten in de etablissementen die Tokyo rijk is, toch ietwat walgen terwijl we allen tezamen beleefdheidsgehalve dit gigantische ding verorberden. Vervolgens werd ik -waarschijnlijk om mijn oud-Japanse onvermurwbare looks- door de chef gekozen om te poseren in een mooie samurai-outfit. Met het tonijn-mes erbij lijkt het nog heel wat.De volgende dag was het een feestdag, en niet zomaar een: Om het begin van de lente te vieren werd er bij alle Shintoistische shrines met sojabonen gegooid om de slechte geesten eens even goed aan het schrikken te maken. Hier moest ik natuurlijk bij zijn, dus na het uizoeken van een goede tempel op weg. Echter, de winter gaf zich niet gewonnen en sneeuwde de hele dag flink. Aangezien het bonengooien niet overdekt was zijn we op een gegeven moment dus maar een restaurantje ingedoken, blij met de morele opdonder die we de slechte geesten zojuist hadden gegeven.

In deze periode hebben we ook veel interessante lezingen over Japan en een aantal interessante bedrijfsbezoeken gehad. Echter, het hoe-en-wat-Japan-verhaal bewaar ik nog even voor volgende keer ivm de vele dingen die al verteld moeten worden.

Boven: Bij een monument in Tokyo ter herinnering aan het eerste NLse schip 'De Liefde' dat in 1600 in Japan aanlegde.
Onder: Karaoke gaat al steeds beter. Dit was een rustige ballade.

Na een beetje gestoei met de mensen van het programma die ons eigenlijk niet wilden laten gaan omdat het te gevaarlijk zou zijn ivm slechte weersvoorspellingen en steile pistes, zijn we toch naar Nagano geweest. Of liever gezegd, het skigebied in de buurt van Nagano waar een paar jaartjes terug de Olympic Games ook langs zijn geweest. Na een kleine zoektocht naar schoentjes maat 46 daar kunnen genieten van een dikke laag vers poeder, inderdaad af en toe slecht weer, en pistes die inderdaad schuin omlaag gingen.

Boven: Met de ultrasnelle shinkansen naar Nagano.
Onder: Boarden in de (inmiddels vervaagde) sporen van Olympische helden.

Wat ik erg vreemd vond was dat de stoeltjesliftjes vaak geen 'veiligheidsstok' hadden, zodat je zonder enige extra bescherming een paar meter boven de grond bungelde. Niet erg Japans zou je zeggen, die risico normaal gesproken toch liever mijden.

Lente in Nederland: Is het geen sprookje? Vanaf €1500!

Vervolgens was het alweer tijd om te vertrekken uit ons hotel waar we 2 maandjes hadden gezeten en voor de stages begonnen nog een weekje de Kansai-regio in te trekken. In deze regio bevindt een groot deel van de overgebleven historie zich (veel is weg door aardbevingen en oorlogen), erg leuk om het oude gezicht van Japan te zien. In Tokyo is het nieuwe zo overheersend aanwezig dat de weinige oude dingen een mooi contrast bieden maar geen authentieke oude sfeer, dit was in Kyoto en Nara zeker wel zo. Bovendien nog met een paar spontane Japanners midden in de nacht een karaoke-sessie gehouden, een erg leuke week.

Boven: Groepsfoto boven op de berg Hiei bij Kyoto. Hier hebben we in een traditioneel onmogelijke houding 's ochtends erg vroeg gemediteerd (poging tot). Dit was overigens gewoon de hotel-badjas.

Inmiddels ben ik verhuisd naar de dormitory van Canon. Vanuit een vrij grote kamer in een nietszeggend gebouw waarin verder niets gebeurt en niemand lijkt te wonen forens ik elke dag 45min naar mijn werkplek(via fiets-kadootje van collega-,trein en benenwagen). Dit is niet op de Canon HQ, waar ik wel al een aantal keer geweest ben (erg gaaf en indrukwekkend), maar op het training centrum een stukje verderop waar ik op de Management HR Development-afdeling zit. Het was even een omschakeling naar de rustige buurt (30 min van het centrum) en het werkende leven, maar het wende toch weer verrassend snel. Ik ben nu bijna twee weken bezig.

Boven: De simpliciteit en subtiliteit van de zen-rotstuin Ryoanji in Kyoto.
Onder: De overdadigheid van Fushimi Inari Shrine: Een berg vol met duizenden poorten, beelden en tempeltjes.

De eerste twee dagen hadden we met zijn tweeën introductie. De eerste dag was ietwat apart, toen we door een miscommunicatie (zeldzaam) de ontvangst op het station stond te wachten zaten we nog in de lobby toen de ochtendoefeningen-muziek begon. Terwijl de voice-over vertelde dat het hoofd toch echt naar voor en weer naar achter moest verscheen plotseling onze man die ons meesleepte naar een kantoor waar we meteen (jas nog aan) ons mochten voorstellen aan iedereen gedurende 2 minuten. Even schrikken maar de collega's zijn allemaal erg vriendelijk, zo bleek later. Aan die ochtendoefeningen ben ik nog niet helemaal gewend, vooral omdat er steeds wel weer een paar gillende vrouwtjes die ik niet ken op de gang bij komen staan hoe groot ik wel niet ben. Dat in combinatie met rare oefeningen die iedereen erg serieus uitvoert blijven garant staan voor een ietwat opgelaten gevoel.

Welkomsteet-/drinkavond met mn department eergisteren. Hierarchie, v.r.n.l.: Baas, onderbaas, assistent-onderbaas, nul maar is buitenlander dus kan veel maken, normale nul

Ik heb me tot nu toe veel ingelezen, wat vertaalklusjes etcetera gedaan (met hulp van digitale woordenboeken), maar ik mag me vooral gaan bezighouden met twee seminars voor Canon-managers wereldwijd die dit jaar in Tokyo worden gehouden. Ben benieuwd, ik moet wel echt gaan vechten voor interessante klusjes tussendoor zo lijkt het dus daar ben ik alvast mee begonnen. Vandaag de uitnodiging voor deze seminar een facelift gegeven op eigen initiatief nadat ik voorzichtig aan had gegeven dat ik dacht dat sommige zinnen misschien anders konden (het ding was een ramp). Dat communiceren blijft toch erg moeilijk; toen ik mijn begeleider een lijst gaf met vragen die ik had betreffende Canon HR development, suggereerde hij dat ik een enquete ging houden, zo ongeveer de meest rare suggestie die hij met deze vragen kon doen. Dat heb ik voorzichtig af weten te wimpelen, wordt vervolgd dus. Japans gaat heel goed en heel matig; ik kan eigenlijk alles duidelijk maken en begrijpen in een rustig tempo met simpele zinnen, maar zodra het hoogste tempo wordt ingezet volg ik het niet meer. Dit zorgt wel voor een ietwat verloren gevoel af en toe, maar over het algemeen is het erg gezellig met de collega's. Gisteren had ik een welkomstavond met de mensen met wie ik het meest samenwerk; volgende week komt er nog een drinkavond aan en er staan allerlei activiteiten op stal.. ben benieuwd. Volgende keer ook wat meer over Canon zelf, echt een interessant bedrijf.

Allen bedankt voor de leuke reacties op welke manier dan op het vorige bericht! Vele groeten!

よろしくお願いします

Sjors

Twee weken Tokyo

Hallo allen!

Omdat ik jullie toch graag een beetje op de hoogte wil houden over alles wat ik hier beleef de start van deze hippe blog. Er is echter een klein probleempje: Tokyo is zo groot, anders en indrukwekkend, en ik ben er al twee weken. Dientengevolge heb ik geen idee waar ik moet beginnen en/of eindigen, laat staan wat er tussenin gaat komen. Aangezien ik niet van het makkelijke opgeven ben, volgt hier dan toch een kleine poging.

Akihabara Electric Town

8 januari 's avonds hier aangekomen en een eerste blik kunnen werpen op de gigantische stad bij nacht. Overal gebouwen en licht, zeker ook in de kantoorgebouwen want de het-is-5-uur-dus-tot-morgen-regel geldt hier niet. We zitten in een hotel bijna midden in het centrum van Tokyo, kleine kamertjes maar zeer prima. Wat ook meteen opviel wat dat alles en iedereen in het Japans is, dus ik kan eindelijk écht Japans oefenen. Dat gaat vrij redelijk, ik kan mezelf goed redden; mensen zijn vaak erg enthousiast als dat je Japans spreekt, zeker ook omdat hun Engels vaak onbestaand of matig is. Het contact met de mensen is leuk: Altijd vriendelijk en willen je graag helpen, dus je moet goed nadenken of je iets wel echt wil vragen want als diegene het niet weet gaat hij soms half Tokyo voor je afrennen, en daar moet je dan weer beleefdheidshalve op wachten: Iets waar je dan wee r niet op zit te wachten. Van alle Japanse tekens om me heen begrijp ik helaas nog maar vrij weinig; iets wat er toe kan leiden dat bijv. een van mn NLse vrienden hier een soort Japanse jenever als hoofdgerecht bestelde. Maar ik leer er steeds meer en heb een vertaalcomputertje gekocht, lekker puzzelen dus.

Boven: Karaoke! Onder: Iemand kwijt in get gekrioel van de Tokyo Auto Salon..

De eerste week was gericht op de eerste verkenning van Tokyo en op het voorbereiden van onze zelfintroductiespeech (in het Japans) aan afgevaardigden van alle stagebedrijven. Eerst Tokyo. Er zijn een hele hoop stadsdelen, eigenlijk allemaal weer een stad op zichzelf maar wel hun eigen gezicht. Bijvoorbeeld Akihabara, met meer electronica bij elkaar in één straat dan dat ik wist dat er bestond. Bijvoorbeeld Ginza, met alleen maar dure en grote winkels en Japanners die nog netter en chiquer gekleed zijn dan hun landgenoten. Bijvoorbeeld Ometeesandoo, met brede lanen met bomen. Etcetera. Een nieuwe buurt is elke keer weer een ontdekking. Naast dit rondkijken natuurlijk gekaraoked (wellicht tot jullie verbazing vond ik dit enorm fun), een Japanse autobeurs bezocht (voor een foto van een schone dame schuiven de Japanners hun manieren opeens opzij), een stadsview gepakt vanaf de 45e verdieping van het gemeentehuis (wow.. zie foto bovenaan), een groot sumotoernooi bezocht (echt heel gaaf om te zien.. eindeloze rituelen gevolgd door een bliksemgevecht van circa 5 sec. tussen 2x 160 kilo! De sumoers moeten letterlijk hun hele leven aanpassen aan de regels van de sumobond, intern wonen, het is een wereld op zich, fascinerend), en natuurlijk héél veel rare dingen gegeten. De meeste dingen uit de zee heb ik inmiddels wel rauw naar binnen gewerkt, en vaak was het nog erg lekker ook. Ook 's ochtends rijst met vis eten ben ik nog niet aan begonnen, maar Japans eten begint langzaam te wennen.

Sumo! Een van de vele voorbereidende rituelen is natuurlijk het traditionele voetstampen.

Zoals ik zei moesten we ons dus ook voorstellen voor de mensen van de Japanse gastorganisaties. Na flinke oefening hadden we dan toch allemaal een mooie speech voorbereid van 4 minuten, geheel in het Japans. Omdat ik het niet kon laten er een paar grappen in te stoppen, o.a. over de gebrekkige Japanse voortplanting, was ik toch wel ietwat zenuwachtig over hoe mijn speech ging vallen. Godzijdank kwam er op de bewuste middag een welgemeende lach uit de zaal met 80 Japanners. Wel fijn dat ik hier ook grappen kan maken zonder (al te zeer) een blad voor de mond te nemen. Na deze speeches gingen we met de afgevaardigden van de bedrijven naar de Nederlandse ambassade, daar was een borrel voor ons georganiseerd. Erg gezellig en veel Japans gepraat, wat nog best goed ging ook. De mensen van Canon waren erg sympathiek, een ervan wordt mijn directe baas als ik het goed heb begrepen, een prettige kerel dus dat is fijn. Morgen heb ik een gesprek met Canon waarin meer details van de stage duidelijk zullen worden, maar ik kom in ieder geval op de afdeling Human Resources Development, een van de opties waar ik op hoopte.

Mijn eerste speech in het Japans

Inmiddels zijn we weer hard begonnen met de studie van het Japans. Dagelijks van 9 tot 15 met een beetje huiswerk, maar de middagen zijn we dus grotendeels vrij, tenzij we een culturele lezing hebben. Woensdagen zijn gereserveerd voor bedrijfsbezoeken (We zijn al bij een Japanse staats-TV-zender geweest en in een aardbevingsimulator. Dit omdat hier gemiddeld 2x per jaar een aardbeving plaatsvindt.. We hebben geoefend met 7 op de schaal van Richter, en dat viel vies tegen. Hoewel ik wist dat hij eraan kwam en de koelkast die op ons viel kussens gemaakt was, maakte het toch wel flink indruk).

In het weekend krijgen we een dik pak huiswerk mee. Na de verkenning van het nachtleven op zaterdag hadden we zondag een mooi plekje gevonden om dat te gaan maken.. In de Starbucks, vlak voor het metrostation van Shibuya.

Voor degenen die het tot hier gehaald hebben: Sorry voor het lange bericht met wellicht ietwat weinig structuur. Ben ook benieuwd naar hoe het met jullie allen gaat, kom op skype dan bellen we (bij voorkeur als het hier dag is). Heb hier ook een nummer (+818035838694), waar je me op kan bellen en sms-en, ik kan helaas niet terugsms-en of naar NL bellen.

じゃ、また！

Groeten Sjors