Twee weken Tokyo

Hallo allen!

Omdat ik jullie toch graag een beetje op de hoogte wil houden over alles wat ik hier beleef de start van deze hippe blog. Er is echter een klein probleempje: Tokyo is zo groot, anders en indrukwekkend, en ik ben er al twee weken. Dientengevolge heb ik geen idee waar ik moet beginnen en/of eindigen, laat staan wat er tussenin gaat komen. Aangezien ik niet van het makkelijke opgeven ben, volgt hier dan toch een kleine poging.

Akihabara Electric Town

8 januari 's avonds hier aangekomen en een eerste blik kunnen werpen op de gigantische stad bij nacht. Overal gebouwen en licht, zeker ook in de kantoorgebouwen want de het-is-5-uur-dus-tot-morgen-regel geldt hier niet. We zitten in een hotel bijna midden in het centrum van Tokyo, kleine kamertjes maar zeer prima. Wat ook meteen opviel wat dat alles en iedereen in het Japans is, dus ik kan eindelijk écht Japans oefenen. Dat gaat vrij redelijk, ik kan mezelf goed redden; mensen zijn vaak erg enthousiast als dat je Japans spreekt, zeker ook omdat hun Engels vaak onbestaand of matig is. Het contact met de mensen is leuk: Altijd vriendelijk en willen je graag helpen, dus je moet goed nadenken of je iets wel echt wil vragen want als diegene het niet weet gaat hij soms half Tokyo voor je afrennen, en daar moet je dan weer beleefdheidshalve op wachten: Iets waar je dan wee r niet op zit te wachten. Van alle Japanse tekens om me heen begrijp ik helaas nog maar vrij weinig; iets wat er toe kan leiden dat bijv. een van mn NLse vrienden hier een soort Japanse jenever als hoofdgerecht bestelde. Maar ik leer er steeds meer en heb een vertaalcomputertje gekocht, lekker puzzelen dus.

Boven: Karaoke! Onder: Iemand kwijt in get gekrioel van de Tokyo Auto Salon..

De eerste week was gericht op de eerste verkenning van Tokyo en op het voorbereiden van onze zelfintroductiespeech (in het Japans) aan afgevaardigden van alle stagebedrijven. Eerst Tokyo. Er zijn een hele hoop stadsdelen, eigenlijk allemaal weer een stad op zichzelf maar wel hun eigen gezicht. Bijvoorbeeld Akihabara, met meer electronica bij elkaar in één straat dan dat ik wist dat er bestond. Bijvoorbeeld Ginza, met alleen maar dure en grote winkels en Japanners die nog netter en chiquer gekleed zijn dan hun landgenoten. Bijvoorbeeld Ometeesandoo, met brede lanen met bomen. Etcetera. Een nieuwe buurt is elke keer weer een ontdekking. Naast dit rondkijken natuurlijk gekaraoked (wellicht tot jullie verbazing vond ik dit enorm fun), een Japanse autobeurs bezocht (voor een foto van een schone dame schuiven de Japanners hun manieren opeens opzij), een stadsview gepakt vanaf de 45e verdieping van het gemeentehuis (wow.. zie foto bovenaan), een groot sumotoernooi bezocht (echt heel gaaf om te zien.. eindeloze rituelen gevolgd door een bliksemgevecht van circa 5 sec. tussen 2x 160 kilo! De sumoers moeten letterlijk hun hele leven aanpassen aan de regels van de sumobond, intern wonen, het is een wereld op zich, fascinerend), en natuurlijk héél veel rare dingen gegeten. De meeste dingen uit de zee heb ik inmiddels wel rauw naar binnen gewerkt, en vaak was het nog erg lekker ook. Ook 's ochtends rijst met vis eten ben ik nog niet aan begonnen, maar Japans eten begint langzaam te wennen.

Sumo! Een van de vele voorbereidende rituelen is natuurlijk het traditionele voetstampen.

Zoals ik zei moesten we ons dus ook voorstellen voor de mensen van de Japanse gastorganisaties. Na flinke oefening hadden we dan toch allemaal een mooie speech voorbereid van 4 minuten, geheel in het Japans. Omdat ik het niet kon laten er een paar grappen in te stoppen, o.a. over de gebrekkige Japanse voortplanting, was ik toch wel ietwat zenuwachtig over hoe mijn speech ging vallen. Godzijdank kwam er op de bewuste middag een welgemeende lach uit de zaal met 80 Japanners. Wel fijn dat ik hier ook grappen kan maken zonder (al te zeer) een blad voor de mond te nemen. Na deze speeches gingen we met de afgevaardigden van de bedrijven naar de Nederlandse ambassade, daar was een borrel voor ons georganiseerd. Erg gezellig en veel Japans gepraat, wat nog best goed ging ook. De mensen van Canon waren erg sympathiek, een ervan wordt mijn directe baas als ik het goed heb begrepen, een prettige kerel dus dat is fijn. Morgen heb ik een gesprek met Canon waarin meer details van de stage duidelijk zullen worden, maar ik kom in ieder geval op de afdeling Human Resources Development, een van de opties waar ik op hoopte.

Mijn eerste speech in het Japans

Inmiddels zijn we weer hard begonnen met de studie van het Japans. Dagelijks van 9 tot 15 met een beetje huiswerk, maar de middagen zijn we dus grotendeels vrij, tenzij we een culturele lezing hebben. Woensdagen zijn gereserveerd voor bedrijfsbezoeken (We zijn al bij een Japanse staats-TV-zender geweest en in een aardbevingsimulator. Dit omdat hier gemiddeld 2x per jaar een aardbeving plaatsvindt.. We hebben geoefend met 7 op de schaal van Richter, en dat viel vies tegen. Hoewel ik wist dat hij eraan kwam en de koelkast die op ons viel kussens gemaakt was, maakte het toch wel flink indruk).

In het weekend krijgen we een dik pak huiswerk mee. Na de verkenning van het nachtleven op zaterdag hadden we zondag een mooi plekje gevonden om dat te gaan maken.. In de Starbucks, vlak voor het metrostation van Shibuya.

Voor degenen die het tot hier gehaald hebben: Sorry voor het lange bericht met wellicht ietwat weinig structuur. Ben ook benieuwd naar hoe het met jullie allen gaat, kom op skype dan bellen we (bij voorkeur als het hier dag is). Heb hier ook een nummer (+818035838694), waar je me op kan bellen en sms-en, ik kan helaas niet terugsms-en of naar NL bellen.

じゃ、また！

Groeten Sjors